viernes 27 de noviembre de 2009

LUXACIÓN EN EL HOMBRO DERECHO



Ayer a media mañana mientras trabajaba tuve un accidente laboral. Trabajando resbale para intentar evitar la caída y daños mayores me agarre del brazo derecho , soportando éste toda la tensión de la caída y provocándome un desgarro del hombro derecho. De seguida me di cuenta que no podía mover el brazo y el dolor cada vez era más intenso provocándome mareos. En urgencias del hospital me atendieron en menos de 5 minutos, el doctor de seguida diagnostico lo que tenía sin necesidad de radiografía me vio tan afectado que no lo dudaron y me redujeron para poder encajar el hombro en su sitio hasta escuchar un clic de los huesos. Luego me pincharon un calmante y me hicieron la correspondiente radiografía para verificar que el hombro había encajado en su sitio. Tengo que llevar un cabestrillo en principio durante un 1 mes , más luego la recuperación. El lunes 30 tengo visita me harán radiografías para comprobar si evoluciona correctamente y así evitar la intervención quirúrgica.

martes 17 de noviembre de 2009

Simplemente Gracias companys

El domingo pasado con la comida celebración de entrega de trofeos cerré un ciclo de 4 años en CECOC en donde siempre me trataron bien y desde el cariño. Solo puedo tener palabras de agradecimiento.
Todo empezó a finales del año del 2005 cuando estaba en Badabici, Toni Gil un corredor experimentado de la categoría y compañero mío en Badabici. En aquel entonces el tenía la posibilidad de correr en unos de los mejores equipos ciclomaster y con gastos pagados, pero lo desestimo y prefirió montar un equipo de amigos. Toni Gil conocía a Jose Mª Ripoll que medio para que Rafael Marcos aceptara también tener un equipo en la categoría ciclomaster.
Dejar de correr con el maillot de Badabici fue para mi muy doloroso, pero la idea de correr en un equipo en donde me daban toda la equipación me ilusionaba un montón y eso nunca lo olvidaré. En lo deportivo y físico fue para olvidar empecé la temporada con las costillas contusionadas y la acabé igual, pero lo positivo fue lo que me reí aquel año con Toni y Jose "alias el largo".
En el año 2007 nos dejo Jose el largo por motivos laborables, y se agregaron al equipo Joni y Alberto, fue increíble conseguimos ganar en Banyoles una carrera por equipos, "dios" que ilusión casi se me saltan las lágrimas de alegría.
En el año 2008 fue ya la "ostia" para mi opinión fuimos el equipo revelación y a veces nos tenían en cuenta los equipos grande de la categoría. En este año nos reforzamos con la incorporaciones de: Jose Mª Benitez, Jorge Arias y Edu. En este año conseguimos más de una victoria por equipos, yo en este año llegué a mi "techo" deportivo, consiguiendo por primera vez subir a un podium dando la sorpresa en el campeonato provincial de Barcelona acabando 2º absoluto y subcampeón provincial de M-30.
En el año 2009, después de que Joni tuvieran un gran rendimiento deportivo en la temporada anterior, decide dar el paso y correr en la categoría de elite y estar con los mejores corredores de Catalunya. En un primer momento sabemos que es una baja importante que será difícil de suplir, pero el resto de corredores han demostrado un gran nivel y tenemos la ilusión entre todos de superarnos y hacer que no se note tanto su ausencia. Desde inicio de pretemporada Jose Mª Benitez alcanza un buen estado de forma y en las sociales consigue estar con los mejores. Empieza la temporada y salvo José el resto de compañeros no conseguimos coger la forma buena hasta Junio, que es cuando el equipo consigue en un finde ganar dos días seguidos por equipos y volver a disfrutar en la Xallenge catalana, aunque echamos en falta la compañía de Alberto que por problemas físicos, este año no ha podido montar en bici, que es su gran pasión. Espero company que superes tus problemas pronto y que te puedas poner de nuevo un dorsal.
Resumiendo: Quiero dar las gracias públicamente a: Toni Gil por darme la oportunidad de correr en un equipo, a Josep Maria Ripoll por mediar para que el equipo se constituyera, a Rafael Marcos por poner la Pasta y también al resto de compañeros que han ido pasando por Cecoc (por ser unos grandismimos compañeros y amigos): Jose "el largo", Jose Mª Benitez ("mi maestro"), Alberto, Jorge Arias, Edu, Angel Forné y Joni.

lunes 2 de noviembre de 2009

DINAR XALLENGE SENIOR MASTER -30

El proper dia 15 de Novembre, a les 14,00 Hores al Restaurant Mas PI de Pineda de Mar, es durá a terme el dina de la Xallenge de Ciclisme Senio Master30 i Lliurament de Trofeus de la Copa Catalana.
Menú:
APERITIU
PATATAS XIPS
OLIVES
FUET
FORMATGE
PRIMER PLAT
AMANIDA CATALANA
SEGONS PLATS A ESCOLLIR
CABRIT AL FORN
O
RAP ESTIL CADAQUÈS
VINS DE LA CASA
AIGUA MINERAL
CAVA BRUT
PASTÍS SEMI FRED
CAFÈ I LICOR

Confirmar Segon Plat
Preu 35 €
Trucar per confirmar assistència abans de 7 de novembre Tl: 652650077 (Quim Arroyo i Noe Sanz. Presidents comissió seniors master 30)

sábado 31 de octubre de 2009

COMPLEX VITAMINIC PELS HOMES CICLISTES

Avui de nou tocava fer una sortida en companyia dels meus amics del Badabici. Hem fet una parada a l'ametlla del Vallès amb entrepa inclos , i és que ara em venir de gust això, parlant amb la gent i també escoltar a uns i altres les seves batalletes.

El titol d'avui es referent a una petita broma que ens ha fet el nostre amic i company Rodri sense anim de ferir la sensibilitat de ningún/a.


lunes 26 de octubre de 2009

RETORNO A LA RUEDA ANCHA

Hoy he encargado la BH sommet 6.8 con 27 velocidades y frenos hidráulicos Shimano, es una bici de MTB modestilla para iniciarse. Después de 23 años aún no me creo que vuelva a subir a una bici de rueda ancha , en aquel entonces sufrí una caída cuando tan solo tenía 13 añós (con una bici de BMX) de la que arrastre secuelas durante 6 años que me impidio ir en bici. Para solucionar finalmente el problema tuve que recurrir a una intervención quirurgica de fémur. Entonces me dije que jamas haría bici por la montaña.
Ha sido una idea que me empezó a rondar por la cabeza hace un par de años, pero después del 22-s las cosas las veo desde otra perspectiva más positiva, la vida es maravillosa y somos unos privilegiados de estar aquí para "saborearla".
En principio lo de la bici de MTB me lo voy a tomar en plan ocio y disfrutar del contacto directo con la naturaleza, lo competitivo lo descarto porque carezco de técnica. Puede que con el tiempo pedalee en alguna marcha "no competitiva".
Estoy super ilusionado en que me llegue la bici y la pueda montar, tengo la misma ilusión que cuando me regalo mi padre mi primera bici tipo BMX.

martes 20 de octubre de 2009

CON ILUSIÓN Y LOS DOS PIES EN EL SUELO

Estos días navegando por los diferentes blogs, me he identificado un poco con Clara una apasionada de la bici de rueda ancha, he copiado un extracto de texto de su página web:

Reflexión:
Es muy triste, darse cuenta que la vida se nos va, como el humo de ese tren al pasarCuando escuchamos que una persona joven a perdido la vida, un conocido, un amigo, es cuando empezamos a valorar que significado tiene la vida para nosotros, muchos de nosotros, perdemos el tiempo discutiendo por tonterías, dejamos pasar una amistad por orgullo, desaprovechamos una noche de pasión por un enfado, nos perdemos la sonrisa de un niño, por estrés....Nos pasamos el fin de semana limpiando, en vez de disfrutar de una salida con amigos....Esto es la vida, yo creo que no..Hace 5 años, por desgracia perdí a un gran amigo con solo 27 años , fue un golpe muy duro, no tan solo para mi, sino, hacia su pareja, con la que llevaba 12 años y con la que se iba a casar a los dos meses, Silvia nos demostró a todos que en la vida hay que luchar por los sueños, al menos ser capaces de intentar conseguirlos, disfrutar de cada pequeño momento, por que la vida no entiende de edad, ni de tiempo, cuando menos te lo esperas desaparecemos de ella, sin haberla vivido.Aun, al día de hoy, me paro a pensar de dónde saco tanta fuerza para seguir luchando, de donde saco la energía para no derrumbarse y como ha sido capaz de encontrar de nuevo una ilusión por vivir, fue capaz de consolarnos, en vez de ser nosotros la que la consoláramos a ella (alucinante el nivel de superación de un ser humano), en ese momento entendí que la vida esta echa para vivirla. Cambiaron mis principios, mi escala de valores es por ello que ahora intento disfrutar de lo que me hace feliz.Os habéis parado a pensar, por un momento, qué nuestra vida, estaría totalmente vacía si no tuviéramos ilusión, si no nos marcáramos objetivos, proyectos, sueños..eso, es lo que realmente nos mantiene vivos, hace que nos esforcemos por cumplir nuestros propósitos, y aprendamos que si queremos algo, debemos luchar por que así, aprendemos a valorar lo que nos ha costado conseguirlo.Pero a veces, por muy bien que tengamos aprendida la lección de cómo vivir, nos equivocamos y admitir nuestros errores, en ocasiones puede resultar difícil, incluso en ocasiones doloroso...pero cuando te brindan la oportunidad de ser participe en uno de tus sueños y que tienes la oportunidad de vivirlo, en ese preciso momento, dejas de ser tu mismo, comienzas a sumergir en otro mundo, no siendo consciente, que en ocasiones realizar los sueños sin tener los pies en el suelo pueden provocarte todo lo contrario, pasar de la alegría a la tristeza, de la ilusión a la decepción, de la confianza al desengaño...... Me explico.... todo comenzó a principios de año, cuando me propusieron participar en el mundo de la competición, de mountainbike, yo solía salir con un grupo de amigos, como hobbie, solíamos apuntarnos a cursas como el Open Natura, La Trinxacadenas, L'Artec etc... para saber cual era nuestro nivel, y por que nos gustaba superarnos día a día , muchos de mis amigos me animaban a que participara en carreras, Copa Girona, Gran premio de la Selva... Finalmente mis ganas de superación, mi competitividad hicieron que entrara en un equipo...Ignorante de mi, comencé a preguntar a mi alrededor como veían que participara en Copa Catalana y Open España( En esta ocasión, amigos de Forobici me animaron incondicionalmente a participar y Noe alias la cabra siempre tira al monte, me ayudo mucho en tomar dicha decisión)....Así que mi aventura se inicio en Enero cuando acepte el compromiso de entrenar para estar al nivel de mis rivales (no me gusta llamarlo así, mas bien de mis compañeras) comencé con mucha fuerza, ganas y ilusión, la principal base de la vida, así que me tome los entrenos, las dietas muy en serio, demasiado la verdadPuedes tener todo el dinero del mundo y aun así no ser feliz, la felicidad esta presente cuando tienes ilusión por vivirPero cuando queremos conseguir algo, nos cegamos tanto en ello, son tal las ganas, que no ves mas allá de lo que tu entorno ve y tu eres incapaz de verlo, me esforcé en cada entreno, en cada carrera, incluso me deje llevar incondicionalmente por lo que me decía mi entrenador, yo que iba a saber... comencé a encontrarme mal, cada vez estaba mas agotada, no lograba trazar bien, ni sentirme cómoda encima de la bici, hasta el punto de sentirme obligada a continuar encima de ella, fue tal la presión, la exigencia qué finalmente tuve que abandonar la competición, por que había acabado quemada, reventada . ko... y tuve que abandonar mi sueño, llena de rabia e impotencia, al comprender que me había dejado llevar por un sueño y ser incapaz de escuchar a mi cuerpo, atender lo que me decían mis amigos, pareja, que ese ritmo no podría aguantarlo etc.. en vez de dejarme llevar por lo qué me decía la persona que llevaba mis entrenos.....El medico deportivo me dijo que había quemado el músculo, que había entrenado como una profesional, con la gran diferencia, que yo no lo soy..mi cuerpo dio un cambio demasiado severo y en vez de saber parar a tiempo, lo queme, lo fulmine..ES por ello que he aprendido a corregir, analizar mis errores para no volver acometerlos, pero debido a ello, he acabado harta de la bici, no tengo ni ganas ni ilusión, esta muy bien perseguir los sueños pero también es muy importante escuchar a nuestro cuerpo, he aprendido que por muchas ganas y motivación que tengas , debes saber donde esta tu lugar y no pretender llevar el mismo entreno que un profesional, dejarte asesorar por personas que puedan valorar tu estado físico y que sean conscientes de tu edad, nivel, etc....De los errores se aprende y es por ello, que en estos momentos abandono el ciclismo, voy hacer un parada y espero volver a encontrar la ilusión que perdí... Vamos a luchar por ello.
Clara espero que pronto vuelvas a recobrar la ilusión de antaño, porque como tu dices la ilusión hay que tenerla siempre, pero con objetivos alcanzables.

domingo 18 de octubre de 2009

GRAN PARTICIPACIÓN EN LA MAASAIADA XINO XANO

Ayer sábado gran participación de gente, yo creo que más de cien de sobras, sé noto que Xavi Novell era un chico muy querido en el pelotón catalán tanto en el ámbito cicloturista como competitivo. La salida estaba programada para las 17:30 pero en estos casos es difícil salir con puntualidad, los organizadores nos hicieron entrega de un dorsal con la foto de Xavi y el titulo de la marcha nocturna para tenerlo luego para el recuerdo y también firmamos todos los presentes un libro de condolencias. Dimos todos una vuelta al pueblo y paramos en el centro en donde se recordó a Xavi y se hizo un minuto de silencio.

Jordi Teixidó (alias teixi) no quiso perder la cita iba bien equipado con una Btt y Xocolata que daban

Javi Puit iba super preparado con unas luces halógenas (con luz de cruce y largas)


Primeras pedaladas en la carretera



Toni Cruz también quiso ser participe




Santi Estragué y Jose Madrigal en representación del equipo pinturas grimaldo





Joan Galvez también quiso dar su apoyo






Primer reagrupamiento a la salida de Mosqueroles


Jordi Masferrer fue un valiente porque iba sin luces, ¡Jordi estas loko!


2º reagrupamiento pasado el cruce de les Costes del Montseny, Josep Bosch tampoco quiso perderse el evento.
A partir de este reagrupamiento la noche se nos "echo encima" y en el 3º reagrupamiento que se hizo en Font martina era totalmente de noche y las luces era una necesidad en este reagrupamiento para entonces la temperatura había bajado hasta los 10ºC. Luego hizimos un 4º reagrupamiento justamente en el mirador en donde la temperatura rondaban entre los 6ºC y 7ºC. Al llegar al Turó de l'home la temperatura rondaba los 2ºC, me arropé con la chaqueta térmica y guantes de invierno pero el frío se notaba. Sara Novell fue una valiente y llegó con su bici hasta arriba
Arriba se espero a que llegará hasta el último participante. Entonces empezó el homenaje con fuegos artificiales, un discurso y por supuesto un minuto de silencio, fue muy bonito y emotivo.Yo si hubiera querido podría haber bajado con la furgo de mi amigo Javi Puit, también los organizadores pusieron furgonetas para los menos valientes, pero yo quería vivir la experiencia, y no me arrepiento para nada.
Los primeros 6 kilómetros de bajada fuimos todos con muchisima precaución para saltear los baches y abajo en el mirador se hizo un reagrupamiento. Y se subió hasta las antenas para bajar por santa Fé porque la carretera estaba en mejor estado. En esta bajada disfruté como un enano, llegando a la carretera de santa fé ya solo eramos 6 y tras coche que nos iba abriendo el paso, pero pasado el túnel perdí contacto en la curvas, y fui bajando rapidísimo sin bajar de 40 km/h y alcanzando una máxima de 57 km/h en una recta cuando iba totalmente solo, se me "fue la chaveta", vi que el coche de cabeza los iba frenando para intentar agrupar a la gente y me emocione para volver a incorporarme al quinteto que iban pegados al coche.
Conclusión: Fue un bonito homenaje peculiar en el que se noto que Xavi era un Noi muy querido por la inmensa mayoría de la familia ciclista catalana. Ha sido una experiencia muy bonita lo de ir de noche y me ha agradado mucho, pero para poder disfrutar de esta experiencia hay que ir bien equipado con unas buenas luces.